Imaginations

“Seraphien, saan ka pupunta? Akala ko sasamahan mo ako?” Aniya, kaya natigilan ako sa paglalakad. Pinili kong hindi kumilos, hinintay na makalapit siya sa akin habang pinipilit pigilan ang mabilis na tibok ng puso sa takot na baka marinig niya ito. Pumikit ako nang mariin bago nagbuntong hininga at pinilit ang sariling ngumiti bago humarap sakanya, nananatili sa pwesto. “Oo! Oo nga pala. Akala ko hindi na tuloy, pababa rin kasi talaga ako dahil ako ang assign ngayon na kumuha ng mga pagkain.” Sagot ko at pinili na lamang tingnan ang paligid, dahil mas gusto kong hindi salubungin ang mga tingin niya. Nakakapanlambot ng tuhod! “Ngayon na ba ‘yon? Baka pwedeng ihatid muna natin ang pagkain sa taas, maghihintay sila.” Bahagya akong tumawa para mawala ang tensyon sa pagitan namin na pakiramdam ko ako lang naman ang nakakaramdam. Tumango lang siya at nagpatuloy kami sa paglalakad, bahagya pa akong natigilan dahil sa pagkamangha. Parang hindi naman yata tama na kahit side view lang ganito na ...

  “Tita, tita sige na po. Gusto ko po siyang pakasalan! Handa po akong pakasalan ang anak niyo, kahit ganito ang sitwasyon. Tita, nangako kami sa isa’t isa, siya nalang po ang mayroon ako.” Pagmamakaawa ko na halos hindi ko rin masabi nang maayos dahil sa mga hikbi. “Hija, alam kong mahal mo si Rex, pero sinabi niya sa akin na maaaring ‘yan nga ang maging desisyon mo, hindi niya gusto ito, ang gusto niya, maging matatag ka, bukas siya sa posibilidad na maaaring may makilala ka pang iba, at kapag nangyari ‘yon, magiging masaya ang anak ko para sa’yo, alam kong magiging masaya siya na masaya ka.” Marahas akong umiling, hindi ko kaya, hindi ko na nakikita ang sarili kong nagmamahal pa ng iba. Or maybe, not in this lifetime? Isang mahigpit na yakap ang natanggap ko nula kay tita na lalong nagpaiyak sa akin. Para bang sinasabi niya sa yakap niya ang posibilidad na anumang oras ay pwede kunin si Rex sa amin. “Next week, ipapapirma na ng doctor ang sulat na ina-allow nami...